Dit jaar mogen we niet klagen over de zomer. Het is weerkundig een prachtzomer geweest met enkele uitschieters die ons wel zouden moeten doen nadenken over klimaatverandering. Erg genoeg moesten vele bosbranden ons eraan herinneren dat we er degelijk werk van moeten maken om anders te gaan leven en onze omgeving beter te verzorgen.
De afgelopen maanden konden we zien hoe de natuur meester kon zijn over de mens. Meerdere aardbevingen, orkanen en tropische stormen zorgden voor veel leed.
Maar mensen brachten anderen nog meer onnodige en vermijdbare pijnen. Langs alle kanten hoorden we berichten van doodslag, moord en oorlog. Hierbij kunnen we niet nalaten dat er in de Bijbel staat dat naar het einde der tijden zulke dingen meer zouden gaan voorkomen. Zo kunnen we gewaarschuwd zijn en ons op alles voorbereiden.
Een kleine tweeduizend jaar geleden riep de apostel Paulus op om samen te komen in alle vriendschap, als verenigd één taal van liefde sprekend. In zijn eerste brief aan de Korinthiërs riep Paulus op om met al degenen die op elke plaats de naam van God aanroepen, in verbondenheid samen te komen. Voor Jehovah, onze God, de God van Israël, is het belangrijk dat mensen op een bepaalde plaats Gods Naam komen aanroepen. In het verleden was dat Jeruzalem.
God had in die tijd een plaats uitgekozen waar Hij wilde wonen. Naar die plaats moesten gelovigen gaan om Jehovah alles te brengen wat hen, door Hem, bevolen was. Het ging toen om brandoffers en vleessoffers, het tiende deel van hun oogsten, en hun beweeg-offers en alle belofte-offers. (Deuteronomium 12:11) Maar alle geschenken aan God en alle belofte-offers moesten ze meenemen naar de plaats die Jehovah zou uitkiezen. (Deuteronomium 12:26)
God verwachtte ook dat iedereen elk jaar heel precies een tiende deel van de hele oogst van zijn akkers of van zijn werk aan Jehovah zou opdragen. Van die tienden moesten de mensen een feestmaaltijd klaarmaken en gezamenlijk plezier hebben. Zo zouden zij leren om hun leven lang diep ontzag te hebben voor Jehovah, de Allerhoogste God.
God zou verder een plaats uitkiezen om in te wonen, voor diegenen die te ver van Jeruzalem wonen. Daar zouden die gelovigen hun paasoffer voor Jehovah brengen (Deuteronomium 16:2)
De apostel Paulus zei dat de Korinthiërs zich moesten aansluiten bij degenen die op elke plaats de naam van God “aanroepen » (en panti topo). Hij is de enige NT-auteur die de uitdrukking gebruikt (1 Kor. 1:2; 2 Kor. 2:14; 1 Thess. 1:8; 1 Tim. 2:8), en hij gebruikte het om te verwijzen naar de aanbidding van God die zich over de hele wereld verspreidde door zijn bediening aan de heidenen.
Om te spreken over het mysterie van God en tezamen te groeien in wijsheid en geloof, moeten we een plaats voorzien waar God in ons midden kan zijn. Dat hebben de Broeders in Christus hier in België op enkele plaatsen voorzien. Op zaterdag 5 september beginnen we het nieuwe academische jaar in de huiskerk van Anderlecht. We nodigen alle mogelijke geïnteresseerden uit om ons in de huiskerk te ontmoeten en meer te weten te komen over God en ons geloof.
Mwaka huu hatuwezi kulalamika kuhusu majira ya joto. Imekuwa majira ya joto ya ajabu tena na baadhi ya wauzaji wa nje ambao wanapaswa kutufanya tufikirie juu ya mabadiliko ya hali ya hewa. Inatosha sana, mioto mingi ya misitu ilibidi kutukumbusha kwamba lazima tufanye jitihada thabiti ya kuishi tofauti na kutunza mazingira yetu vizuri zaidi.
Katika miezi ya hivi karibuni tumeweza kuona jinsi asili inaweza kumtawala mwanadamu. Matetemeko mengi ya ardhi, vimbunga na dhoruba za kitropiki zilisababisha mateso mengi.
Lakini watu walileta wengine hata maumivu yasiyo ya lazima na yanayoweza kuepukika. Pande zote tulisikia taarifa za kuua bila kukusudia, mauaji na vita. Hatuwezi kujizuia kusema kwamba Biblia inasema kwamba mambo kama hayo yangekuwa ya kawaida zaidi kuelekea mwisho wa wakati. Kwa njia hii tunaweza kuonywa na kujiandaa kwa kila kitu.
Miaka elfu mbili hivi iliyopita, mtume alimtaka Paulo aje pamoja katika urafiki wote, akiongea kama lugha moja ya upendo. Katika barua yake ya kwanza kwa Wakorintho, Paulo alitoa wito kwa wale wote wanaoliita jina la Mungu katika kila mahali kukusanyika pamoja katika utumwa. Kwa Yehova, Mungu wetu na Mungu wa Israeli, ni muhimu kwamba watu waje kuomba Jina la Mungu mahali fulani. Zamani hiyo ilikuwa Yerusalemu.
Mtume Paulo alisema kwamba Wakorintho wanapaswa kujiunga na wale wanaoita jina la Mungu “katika kila mahali » (na panti topo). Yeye ndiye mwandishi pekee wa NT kutumia maneno (1 Cor. 1:2; 2 Kor. 2:14; 1 Thes. 1:8; 1 Tim 2:8), na akaitumia kurejelea ibada ya Mungu iliyoenea ulimwenguni pote kupitia huduma yake kwa Mataifa.
Ili kusema juu ya fumbo la Mungu na kukua pamoja katika hekima na imani, ni lazima tutoe mahali ambapo Mungu anaweza kuwa kati yetu. Ndugu katika Kristo wametoa hii katika maeneo machache hapa Ubelgiji. Jumamosi, Septemba 5, tunaanza mwaka mpya wa masomo katika kanisa la nyumbani la Anderlecht. Tunaalika washiriki wote wanaopendezwa wakutane katika kanisa la nyumbani na kujifunza zaidi kuhusu Mungu na imani yetu.
Cette année, nous ne pouvons pas nous plaindre de l’été. Ce fut à nouveau un été merveilleux avec quelques cas particuliers qui devraient nous faire réfléchir au changement climatique. De nombreux incendies de forêt ont dû nous rappeler que nous devons faire un effort solide pour vivre différemment et mieux prendre soin de notre environnement.
Ces derniers mois, nous avons pu voir comment la nature pouvait maîtriser l’homme. De multiples tremblements de terre, ouragans et tempêtes tropicales ont causé beaucoup de souffrances.
Mais les gens ont apporté aux autres des souffrances encore plus inutiles et évitables. De tous côtés, nous avons entendu des rapports faisant état d’homicides involontaires, de meurtres et de guerres. Nous ne pouvons nous empêcher de dire que la Bible déclare que de telles choses deviendraient plus courantes vers la fin des temps. De cette façon, nous pouvons être prévenus et nous préparer à tout.
Il y a environ deux mille ans, l’apôtre a appelé Paul à se rassembler dans toute amitié, parlant comme une seule langue unie d’amour. Dans sa première lettre aux Corinthiens, Paul appelle tous ceux qui invoquent le nom de Dieu en tout lieu à se rassembler dans l’esclavage. Pour Jéhovah, notre Dieu et le Dieu d’Israël, il est important que les gens viennent invoquer le Nom de Dieu dans un certain lieu. Dans le passé, c’était Jérusalem.
L’apôtre Paul a dit que les Corinthiens devraient se joindre à ceux qui invoquent le nom de Dieu “en tout lieu » (et panti topo). Il est le seul auteur du NT à utiliser l’expression (1 Cor. 1:2; 2 Cor. 2:14; 1 Thess. 1:8; 1 Timothée 2:8), et il l’a utilisé pour désigner l’adoration de Dieu qui s’est répandue dans le monde entier par son ministère auprès des Gentils.
Pour parler du mystère de Dieu et grandir ensemble dans la sagesse et la foi, nous devons offrir un lieu où Dieu peut être parmi nous. Les Frères en Christ ont fourni cela à quelques endroits ici en Belgique. Le samedi 5 septembre, nous commençons la nouvelle année académique dans l’église de la maison d’Anderlecht. Nous invitons toutes les parties intéressées possibles à nous rencontrer dans l’église de la maison et à en apprendre davantage sur Dieu et notre foi.
We certainly can’t complain about the summer this year. Weather-wise, it has been a wonderful summer, with a few extreme events that should make us think about climate change. Sadly, numerous forest fires have served as a stark reminder that we really must make a concerted effort to change the way we live and take better care of our environment.
Over the past few months, we have seen how nature can get the better of humankind. A series of earthquakes, hurricanes and tropical storms have caused a great deal of suffering.
But people have inflicted even more unnecessary and avoidable suffering on one another. From all sides, we have heard reports of manslaughter, murder and war. We cannot fail to note that the Bible states that such things would become more common towards the end of time. In this way, we can be warned and prepare ourselves for anything.
Just under two thousand years ago, the Apostle Paul called on people to come together in friendship, speaking with one voice of love as one united body. In his first letter to the Corinthians, Paul called for unity with all those who call upon the name of God in every place. For Jehovah, our God and the God of Israel, it is important that people come to a specific place to call upon God’s name. In the past, that place was Jerusalem.
At that time, God had chosen a place where He wished to dwell. Believers were to go to that place to bring to Jehovah everything He had commanded them to bring. This included burnt offerings and meat offerings, a tenth of their harvests, their peace offerings and all their vow offerings. (Deuteronomy 12:11) However, they were to take all their gifts to God and all their vow-offerings to the place that Jehovah would choose. (Deuteronomy 12:26)
God also expected everyone to dedicate to Jehovah, very precisely each year, a tenth of the entire harvest from their fields or from their labour. From these tithes, the people were to prepare a festive meal and enjoy themselves together. In this way, they would learn to have deep reverence for Jehovah, the Most High God, throughout their lives.
God would also choose a place to dwell in for those who lived too far from Jerusalem. There, those believers would offer their Passover sacrifice to Jehovah (Deuteronomy 16:2)
The apostle Paul said that the Corinthians should join those who call on the name of God “in every place” (en panti topō). He is the only NT author to use the expression (1 Cor. 1:2; 2 Cor. 2:14; 1 Thess. 1:8; 1 Tim. 2:8), and he used it to refer to the worship of God which was spreading around the world through his ministry to the Gentiles.
In order to speak about the mystery of God and to grow together in wisdom and faith, we need to provide a place where God can be amongst us. The Brothers in Christ have provided such places in a number of locations here in Belgium. On Saturday 5 September, we will begin the new academic year at the house church in Anderlecht. We invite anyone who is interested to join us at the house church to find out more about God and our faith.
Today’s story parallels two similar stories about Abraham (see Genesis 12:10–20; 20:1–18). Many scientists do not believe that three similar occurrences occurred, but that there was only one that was adopted and copied. Many consider the story of Isaac to be the original story, which was then linked to the more important figure, Abraham, adding supernatural elements.
As so often happens in humans, the son follows his father’s example by lying to avoid trouble.
Do you also know the statement « A white lie »?
How do you feel about such an attitude?
The fact that similar events are described in a similar way underlines that the blessing has now passed to Isaac, even though he fails like his father.
When famine occurred again in the land, Jehovah appeared to Isaac, telling him not to go on to Egypt. Jehovah tempted him to remain in the land assigned by Abimelech.
In the past, the Word of Jehovah had come to Abraham. God had told Isaac’s father to look at the sky and attempt to count the stars. So shall be countless Abraham’s offspring. Now here, God promised Isaac the whole area and said that He would keep the oath He had sworn to his father Abraham. This is because Abraham had listened to God and adhered to God’s rules, His commandments, His precepts and His laws.
The God of the universe promised to be with His chosen servant. This promise is repeated throughout the Bible, for God remains with those who love Him (28:15; 31:3; Ex 3:12; Joz 1:5; Mt 28:20; Jn 15:5).
“2 And Jehovah appeared to him and said, Go not down to Egypt: dwell in the land that I shall tell thee of. 3 Sojourn in this land; and I will be with thee and bless thee; for unto thee, and unto thy seed, I will give all these countries; and I will perform the oath which I swore unto Abraham thy father. 4 And I will multiply thy seed as the stars of heaven, and unto thy seed will I give all these countries; and in thy seed shall all the nations of the earth bless themselves — 5 because that Abraham hearkened to my voice, and kept my charge, my commandments, my statutes, and my laws. 6 And Isaac dwelt at Gerar.” (Genesis 26:2-6 Darby)
“And behold, I am with thee, and will keep thee in all [places] to which thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee until I have done what I have spoken to thee of.” (Genesis 28:15 Darby)
“And Jehovah said to Jacob, Return into the land of thy fathers, and to thy kindred; and I will be with thee.” (Genesis 31:3 Darby)
“And he said, For I will be with thee; and this shall be the sign to thee that I have sent thee: when thou hast brought forth the people out of Egypt, ye shall serve God upon this mountain.” (Exodus 3:12 Darby)
“None shall be able to stand before thee all the days of thy life: as I was with Moses, so will I be with thee; I will not leave thee, neither will I forsake thee.” (Joshua 1:5 Darby)
As we can see through Scripture, in the Divine Creator we find One who is ready for those who want to be His children and follow His commandments.
Do you want to be a child of God like that?
Are you willing, like the examples in Scripture, to imitate God and do what He desires of you?
We hear here that Abraham listened to God and obeyed God, through which he was blessed by God.
“Therefore Abraham obeyed My voice, and kept My commandment, My commandments, My statutes, and My laws.” (Genesis 26:5)
Isaac is reminded that his father Abraham obeyed God’s will as it had been revealed in his time.
Consider (vv. 1–6):
Why was it important that Isaac did not go to Egypt?
How do these verses show God’s faithfulness?
Go into more detail about the case (vv. 7–11):
“7 And the men of the place asked about his wife. And he said, She is my sister; for he feared to say, my wife, [saying to himself,] Lest the men of the place slay me on account of Rebecca — because she was fair in countenance. 8 And it came to pass when he had been there some time, that Abimelech the king of the Philistines looked out of the window, and saw, and behold, Isaac was dallying with Rebecca his wife. 9 Then Abimelech called Isaac, and said, Behold, she is certainly thy wife; and how saidst thou, She is my sister? and Isaac said to him, Because I said, Lest I die on account of her. 10 And Abimelech said, What is this thou hast done to us? But a little and one of the people might have lain with thy wife, and thou wouldest have brought a trespass on us. 11 And Abimelech charged all the people, saying, He that touches this man or his wife shall certainly be put to death.” (Genesis 26:7-11 Darby)
What are the similarities and differences between Isaac’s story here and Abraham’s in Genesis 20:1–18?
“1 And Abraham departed thence towards the south country, and dwelt between Kadesh and Shur, and sojourned at Gerar. 2 And Abraham said of Sarah his wife, She is my sister. And Abimelech the king of Gerar sent and took Sarah.”
“3 But God came to Abimelech in a dream by night, and said to him, Behold, thou art [but] a dead man, because of the woman that thou hast taken; for she is a man’s wife. 4 But Abimelech had not come near her. And he said, Lord, wilt thou also kill a righteous nation? 5 Did he not say to me, She is my sister? and she, even she said, He is my brother. In the integrity of my heart and in the innocency of my hands have I done this. 6 And God said to him in a dream, I also knew that thou didst this in the integrity of thy heart, and I, too, have withheld thee from sinning against me: therefore have I not suffered thee to touch her. 7 And now, restore the man’s wife; for he is a prophet, and will pray for thee, that thou mayest live. And if thou do not restore [her], know that thou shalt certainly die, thou and all that is thine.”
“8 And Abimelech rose early in the morning, and called all his servants, and spoke all these words in their ears; and the men were greatly afraid. 9 And Abimelech called Abraham and said to him, What hast thou done to us? And in what have I sinned against thee, that thou hast brought on me, and on my kingdom, a great sin? Thou hast done to me deeds that ought not to be done. 10 And Abimelech said to Abraham, What hast thou seen that thou hast done this? 11 And Abraham said, Because I said, Surely the fear of God is not in this place, and they will kill me for my wife’s sake. 12 But she is also truly my sister, the daughter of my father, but not the daughter of my mother; and she became my wife. 13 And it came to pass when God caused me to wander from my father’s house, that I said to her, Let this be thy kindness which thou shalt shew to me: at every place whither we shall come, say of me, He is my brother.”
Abimelech, king of Gerar, returns Sarah to Abraham; painting by Elias van Nijmegen (1667–1755), Museum Rotterdam
“14 And Abimelech took sheep and oxen, and bondmen and bondwomen, and gave [them] to Abraham, and restored him Sarah his wife. 15 And Abimelech said, Behold, my land is before thee: dwell where it is good in thine eyes. 16 And to Sarah he said, Behold, I have given thy brother a thousand [pieces] of silver; behold, let that be to thee a covering of the eyes, in respect of all that are with thee, and with all; and she was reproved. 17 And Abraham prayed to God, and God healed Abimelech, and his wife and his handmaids, and they bore [children]. 18 For Jehovah had fast closed up all the wombs of the house of Abimelech because of Sarah Abraham’s wife.” (Genesis 20:1-18 Darby)
Are God’s promises to Isaac based on Isaac’s obedience? To Abraham’s faith? Or is it simply God’s initiative?
Remember:
Isaac trusted God by not going to Egypt (v 6) while under similar circumstances Abraham trusted God to go to Egypt (Genesis 12:10)
What did Isaac do here that, unlike Abraham, shows that he lacked trust in God.
How do you explain this recurring pattern of sin:
Is sin passed on hereditarily?
Have sinful tendencies been learned?
Are sinful habits difficult to break?
Is self-preservation a basic instinct?
Other?
First, Isaac had said in Gerar that Rebekah was his sister because he feared they would kill him if he could admit that she was his wife. He had lived there for quite a long time, when Abimelech, king of the Philistines, once saw from his window that Isaac was making love to Rebekah. When Isaac told Abimelech that he was afraid it would cost him his life, Abimelech said that it would have made little difference whether anyone from his people had slept with his wife and that because of him they would have been guilty!’ Then Abimelech issued an order for all the people, saying that no one should do anything to Isaac or Rebekah.
“10 And Abimelech said, What is this thou hast done to us? But a little and one of the people might have lain with thy wife, and thou wouldest have brought a trespass on us. 11 And Abimelech charged all the people, saying, He that touches this man or his wife shall certainly be put to death.” (Genesis 26:10-11 Darby)
Jehovah gave Isaac prosperity, for when he had sown in that land, he received a hundredfold harvest the same year. He became richer and a wealthy man, with many flocks of sheep, goats and cows and so many servants that the Philistines became jealous of him. They therefore closed all the wells that his father Abraham’s servants had dug with sand. In this barren land, it was hard work to find and dig a well, so their act was not so innocent. Wells were very important and highly valued, as well as protected. Provided wells with fresh water were of vital importance, disputes of this kind over the freshwater in a well were frequent.
Because Isaac had become much more powerful than them, Abimelech asked Isaac to leave, and he pitched his tents in the valley of Gerar. He lived there for some time. He took the sand again from the wells that Abraham’s servants had dug and which the Philistines had also closed after Abraham’s death. He gave these wells the same names as his father had given them.
When Isaac’s servants dug a new well in the valley, they found clear water. But the shepherds of Gerar laid claim to it, they said to the shepherds of Isaac that the water was theirs.
“19 And Isaac’s servants dug in the valley, and found there a well of springing water. 20 But the shepherds of Gerar strove with Isaac’s shepherds, saying, The water is ours. And he called the name of the well Esek, because they had quarrelled with him. 21 And they dug another well, and they strove for that also; and he called the name of it Sitnah. 22 And he removed thence and dug another well; and they did not strive for that. And he called the name of it Rehoboth, and said, For now Jehovah has made room for us, and we shall be fruitful in the land.” (Genesis 26:19-22 Darby)
The pit Sitna means ‘opposer’ and is related to the Hebrew name for ‘opponent’ or ‘satan’.
Consider (vv. 17–22):
How do you draw the line between making peace and taking a stand?
With the pit Rechobot: Jehovah gave them enough room so that their descendants could come to live in that land.
While he was travelling to Beersheba, Jehovah appeared to him that same night and said to him, « I will help you. »
“23 And he went up thence to Beer-sheba. 24 And Jehovah appeared to him the same night, and said, I am the God of Abraham thy father: fear not, for I am with thee, and will bless thee, and multiply thy seed for my servant Abraham’s sake. 25 And he built an altar there, and called upon the name of Jehovah. And he pitched his tent there; and there Isaac’s servants dug a well.” (Genesis 26:23-25 Darby)
Abimelech and his people could have seen Jehovah helping Isaac and his entourage. Abimelech and Isaac then agreed to take a solemn oath.
“28 And they said, We saw certainly that Jehovah is with thee; and we said, Let there be then an oath between us — between us and thee, and let us make a covenant with thee, 29 that thou wilt do us no wrong, as we have not touched thee, and as we have done to thee nothing but good, and have let thee go in peace; thou art now blessed of Jehovah. 30 And he made them a feast, and they ate and drank. 31 And they rose early in the morning, and swore one to another; and Isaac sent them away, and they departed from him in peace.” (Genesis 26:28-31 Darby)
That same day, Isaac’s servants told him that they had stumbled upon water while digging the well. Isaac called that pit Sheba: Oath. That is why that city is called Beersheba to this day: Put of the oath.”
L’histoire d’aujourd’hui est parallèle à deux histoires similaires sur Abraham (voir Genèse 12:10–20 ; 20:1–18). De nombreux scientifiques ne croient pas que trois événements similaires se soient produits, mais qu’un seul ait été adopté et copié. Beaucoup considèrent l’histoire d’Isaac comme l’histoire originale, qui était alors liée au personnage le plus important, Abraham, en ajoutant des éléments surnaturels.
Comme cela arrive souvent chez les humains, le fils suit l’exemple de son père en mentant pour éviter les ennuis.
Connaissez-vous également l’affirmation « Un mensonge blanc » ?
Que pensez-vous d’une telle attitude ?
Le fait que des événements similaires soient décrits de manière similaire souligne que la bénédiction est désormais passée à Isaac, même s’il échoue comme son père.
Lorsque la famine se reproduisit dans le pays, Jéhovah apparut à Isaac, lui disant de ne pas aller en Égypte. Jéhovah le tenta de rester dans le pays assigné par Abimélec.
Dans le passé, la Parole de Jéhovah était parvenue à Abraham. Dieu avait dit au père d’Isaac de regarder le ciel et d’essayer de compter les étoiles. Il en sera de même pour d’innombrables descendants d’Abrahm. Or, ici, Dieu promit à Isaac toute la région et dit qu’il respecterait le serment qu’il avait prêté à son père Abraham. C’est parce qu’Abraham avait écouté Dieu et adhéré à ses règles, à ses commandements, à ses préceptes et à ses lois.
Le Dieu de l’univers a promis d’être avec son serviteur choisi. Cette promesse est répétée tout au long de la Bible, car Dieu demeure avec ceux qui l’aiment (28:15; 31:3; Ex 3:12; Joz 1:5; Mt 28:20; Jn 15:5).
“2 Et l’Eternel lui apparut, et dit, Ne descends pas en Égypte ; demeure dans le pays que je t’ai dit ; 3 séjourne dans ce pays-ci, et je serai avec toi, et je te bénirai ; car à toi et à ta semence je donnerai tous ces pays, et j’accomplirai le serment que j’ai juré à Abraham, ton père, 4 et je multiplierai ta semence comme les étoiles des cieux, et je donnerai tous ces pays à ta semence, et toutes les nations de la terre se béniront en ta semence, 5 parce qu’Abraham a écouté ma voix, et a gardé mon ordonnance, mes commandements, mes statuts et mes lois. 6 Et Isaac habita à Guérar.” (Genèse 26:2-6 DRB)
“Et voici, je suis avec toi ; et je te garderai partout où tu iras, et je te ramènerai dans cette terre-ci, car je ne t’abandonnerai pas jusqu’à ce que j’aie fait ce que je t’ai dit.” (Genèse 28:15 DRB)
“Et l’Eternel dit à Jacob, Retourne au pays de tes pères et vers ta parenté, et je serai avec toi.” (Genèse 31:3 DRB)
“Et il dit, Parce que je serai avec toi ; et ceci te sera le signe que c’est moi qui t’ai envoyé, lorsque tu auras fait sortir le peuple hors d’Egypte, vous servirez Dieu sur cette montagne.” (Exode 3:12 DRB)
“Personne ne tiendra devant toi, tous les jours de ta vie ; comme j’ai été avec Moïse, ainsi je serai avec toi, je ne te laisserai point et je ne t’abandonnerai point.” (Josué 1:5 DRB)
Comme nous pouvons le voir à travers les Écritures, dans le Créateur Divin, nous trouvons Celui qui est prêt pour ceux qui veulent être Ses enfants et suivre Ses commandements.
Veux-tu être un enfant de Dieu comme ça ?
Êtes-vous prêt, comme les exemples des Écritures, à imiter Dieu et à faire ce qu’Il désire de vous ?
Nous entendons ici qu’Abraham a écouté Dieu et lui a obéi, ce qui lui a permis d’être béni par Dieu.
“C’est pourquoi Abraham obéit à ma voix et observa mon commandement, mes commandements, mes statuts et mes lois.” (Genèse 26:5)
On rappelle à Isaac que son père Abraham a obéi à la volonté de Dieu telle qu’elle avait été révélée à son époque.
Considérez (vv. 1–6):
Pourquoi était-il important qu’Isaac ne soit pas allé en Égypte ?
Comment ces versets montrent-ils la fidélité de Dieu ?
Entrez plus en détail sur l’affaire (vv. 7–11):
“7 Et les hommes du lieu s’enquirent au sujet de sa femme, et il dit, C’est ma sœur, car il craignait de dire, ma femme ; de peur, pensait-il, que les hommes du lieu ne me tuent à cause de Rebecca, car elle est belle de visage. 8 Et il arriva, comme son séjour dans ce lieu se prolongeait, qu’Abimélec, roi des Philistins, regarda par la fenêtre ; et il vit, et voici, Isaac s’amusait avec Rebecca sa femme. 9 Et Abimélec appela Isaac, et dit, Voici, assurément c’est ta femme ; et comment as-tu dit, C’est ma sœur ? Et Isaac lui dit, Parce que je disais, De peur que je ne meure à cause d’elle. 10 Et Abimélec dit, Qu’est-ce que tu nous as fait ? Car peu s’en est fallu que quelqu’un du peuple n’ait couché avec ta femme, et tu aurais fait venir la coulpe sur nous. 11 Et Abimélec commanda à tout le peuple, disant, Celui qui touchera cet homme ou sa femme sera certainement mis à mort.” (Genèse 26:7-11 DRB)
Quelles sont les similitudes et les différences entre l’histoire d’Isaac ici et celle d’Abraham dans Genèse 20:1–18 ?
“1 Et Abraham s’en alla de là au pays du midi, et habita entre Kadès et Shur, et séjourna à Guérar. 2 Et Abraham dit de Sara, sa femme, Elle est ma sœur. Et Abimélec, roi de Guérar, envoya, et prit Sara.”
“3 Et Dieu vint vers Abimélec la nuit, dans un songe, et lui dit, Voici, tu es mort à cause de la femme que tu as prise, car elle est une femme mariée. 4 Or Abimélec ne s’était pas approché d’elle ; et il dit, Seigneur, feras-tu périr même une nation juste ? 5 Ne m’a-t-il pas dit, Elle est ma sœur ? Et elle-même m’a dit, Il est mon frère. J’ai fait cela dans l’intégrité de mon cœur et dans l’innocence de mes mains. 6 Et Dieu lui dit en songe, Moi aussi je sais que tu as fait cela dans l’intégrité de ton cœur, et aussi je t’ai retenu de pécher contre moi ; c’est pourquoi je n’ai pas permis que tu la touchasses. 7 Et maintenant, rends la femme de cet homme ; car il est prophète, et il priera pour toi, et tu vivras. Mais si tu ne la rends pas, sache que tu mourras certainement, toi et tout ce qui est à toi.”
“8 Et Abimélec se leva de bon matin, et appela tous ses serviteurs, et dit toutes ces paroles à leurs oreilles ; et ces hommes eurent une grande peur. 9 Abimélec appela Abraham, et lui dit, Que nous as-tu fait ? et en quoi ai-je péché contre toi, que tu aies fait venir sur moi et sur mon royaume un grand péché ? Tu as fait à mon égard des choses qui ne se doivent pas faire. 10 Abimélec dit à Abraham, Qu’as-tu vu pour avoir fait ainsi ? 11 Et Abraham dit, C’est parce que je disais, Assurément il n’y a point de crainte de Dieu en ce lieu, et ils me tueront à cause de ma femme. 12 Et aussi, à la vérité, elle est ma sœur, fille de mon père ; seulement, elle n’est pas fille de ma mère, et elle est devenue ma femme. 13 Et il est arrivé, lorsque Dieu m’a fait errer loin de la maison de mon père, que je lui ai dit, Voici la grâce que tu me feras, Dans tous les lieux où nous arriverons, dis de moi, Il est mon frère.”
Abimélec, roi de Guérar, rend Sarah à Abraham ; tableau d’Elias van Nijmegen (1667–1755), Musée de Rotterdam
“14 Et Abimélec prit du menu bétail et du gros bétail, et des serviteurs et des servantes, et il les donna à Abraham, et lui rendit Sara, sa femme ; et Abimélec dit, 15 Voici, mon pays est devant toi ; habite où il te plaira. 16 Et à Sara il dit, Voici, j’ai donné mille pièces d’argent à ton frère ; voici, cela te sera une couverture des yeux pour tous ceux qui sont avec toi, et pour tous. Ainsi elle fut reprise. 17 Et Abraham pria Dieu, et Dieu guérit Abimélec, et sa femme et ses servantes, et elles eurent des enfants, 18 car l’Eternel avait entièrement fermé toute matrice de la maison d’Abimélec, à cause de Sara, femme d’Abraham.” (Genèse 20:1-18 DRB)
Les promesses de Dieu à Isaac sont-elles basées sur l’obéissance d’Isaac ? À la foi d’Abraham ? Ou est-ce simplement l’initiative de Dieu ?
N’oubliez pas:
Isaac a fait confiance à Dieu en n’allant pas en Égypte (v 6) alors que dans des circonstances similaires, Abraham a fait confiance à Dieu pour aller en Égypte (Genèse 12:10)
Qu’a fait Isaac ici qui, contrairement à Abraham, montre qu’il manquait de confiance en Jéhovah Dieu.
Comment expliquez-vous ce modèle récurrent de péché :
Le péché est-il transmis héréditairement ?
Les tendances pécheresses ont-elles été apprises ?
Les habitudes pécheresses sont-elles difficiles à briser ?
L’instinct de préservation de soi est-il un instinct fondamental ?
Autre?
Isaac avait d’abord dit à Guérar que Rebecca était sa sœur parce qu’il craignait qu’ils le tuent s’il pouvait admettre qu’elle était sa femme. Il y vivait depuis assez longtemps, quand Abimélec, roi des Philistins, vit un jour par sa fenêtre qu’Isaac faisait l’amour avec Rébecca. Quand Isaac dit à Abimélec qu’il avait peur que cela lui coûte la vie, Abimélec dit que cela n’aurait fait que peu de différence que quelqu’un de son peuple ait couché avec sa femme et qu’à cause de lui, ils auraient été coupables !’ Alors Abimélec donna un ordre à tout le peuple, disant que personne ne devait rien faire à Isaac ou à Rébecca.
“10 Et Abimélec dit, Qu’est-ce que tu nous as fait ? Car peu s’en est fallu que quelqu’un du peuple n’ait couché avec ta femme, et tu aurais fait venir la coulpe sur nous. 11 Et Abimélec commanda à tout le peuple, disant, Celui qui touchera cet homme ou sa femme sera certainement mis à mort.” (Genèse 26:10-11 DRB)
Jéhovah donna la prospérité à Isaac, car après avoir semé dans ce pays, il reçut une récolte centuple la même année. Il devint plus riche et riche, avec de nombreux troupeaux de moutons, de chèvres et de vaches et tant de serviteurs que les Philistins devinrent jaloux de lui. Ils fermèrent donc tous les puits que les serviteurs de son père Abraham avaient creusés avec du sable. Dans cette terre aride, trouver et creuser un puits était un travail difficile, donc leur acte n’était pas si innocent. Les puits étaient très importants et très appréciés, ainsi que protégés. Si les puits contenant de l’eau douce étaient d’une importance vitale, les conflits de ce type concernant l’eau douce d’un puits étaient fréquents.
Parce qu’Isaac était devenu beaucoup plus puissant qu’eux, Abimélec demanda à Isaac de partir et dressa ses tentes dans la vallée de Guérar. Il y a vécu quelque temps. Il reprit le sable des puits que les serviteurs d’Abraham avaient creusés et que les Philistins avaient également fermés après la mort d’Abraham. Il donna à ces puits les mêmes noms que son père leur avait donnés.
Lorsque les serviteurs d’Isaac creusèrent un nouveau puits dans la vallée, ils trouvèrent de l’eau claire. Mais les bergers de Guérar le réclamèrent, ils dirent aux bergers d’Isaac que l’eau leur appartenait.
“19 Et les serviteurs d’Isaac creusèrent dans la vallée, et ils y trouvèrent un puits d’eau vive. 20 Et les bergers de Guérar contestèrent avec les bergers d’Isaac, disant, L’eau est à nous. Et il appela le nom du puits Esek, parce qu’ils s’étaient disputés avec lui. 21 Et ils creusèrent un autre puits, et ils contestèrent aussi pour celui-là ; et il appela son nom Sitna. 22 Et il se transporta de là, et creusa un autre puits, et ils ne contestèrent pas pour celui-là ; et il appela son nom Rehoboth, parce que, dit-il, l’Eternel nous a maintenant donné de l’espace, et nous fructifierons dans le pays.” (Genèse 26:19-22 DRB)
La fosse Sitna signifie « adversaire » et est liée au nom hébreu désignant « l’adversaire » ou « Satan ».
Réfléchissez (vv. 17–22) : comment faire la distinction entre faire la paix et prendre position ?
Quant à la fosse Rechobot : Jéhovah leur a donné suffisamment d’espace pour que leurs descendants puissent venir s’installer dans ce pays.
Alors qu’il se rendait à Beersheba, l’Éternel lui apparut cette même nuit et lui dit qu’Il l’aiderait.
“23 Et de là il monta à Beër-Shéba. 24 Et l’Eternel lui apparut cette nuit-là, et dit, Je suis le Dieu d’Abraham ton père ; ne crains pas, car je suis avec toi ; et je te bénirai, et je multiplierai ta semence, à cause d’Abraham, mon serviteur. 25 Et il bâtit là un autel, et invoqua le nom de l’Eternel, et il y dressa sa tente ; et les serviteurs d’Isaac y creusèrent un puits.” (Genèse 26:23-25 DRB)
Abimélec et son peuple auraient pu voir Jéhovah aider Isaac et son entourage. Abimélec et Isaac acceptèrent alors de prêter serment solennel.
“28 Et ils dirent, Nous avons vu clairement que l’Eternel est avec toi, et nous avons dit, Qu’il y ait donc un serment entre nous, entre nous et toi ; et nous ferons une alliance avec toi, 29 que tu ne nous feras pas de mal, comme nous ne t’avons pas touché, et comme nous ne t’avons fait que du bien, et t’avons renvoyé en paix. Tu es maintenant le béni de l’Eternel. 30 Et il leur fit un festin, et ils mangèrent et burent. 31 Et ils se levèrent de bon matin, et se jurèrent l’un à l’autre ; et Isaac les renvoya, et ils s’en allèrent d’avec lui en paix.” (Genèse 26:28-31 DRB)
Le même jour, les serviteurs d’Isaac lui racontèrent qu’ils étaient tombés sur de l’eau en creusant le puits. Isaac appela cette fosse Saba : Serment. C’est pourquoi cette ville s’appelle encore aujourd’hui Beersheba : prête serment.”
Hadithi ya leo inafanana na hadithi mbili zinazofanana kuhusu Ibrahimu (ona Mwanzo 12:10–20; 20:1–18). Wanasayansi wengi hawaamini kwamba matukio matatu sawa yalitokea, lakini kwamba kulikuwa na moja tu ambayo ilipitishwa na kunakiliwa. Wengi huchukulia hadithi ya Isaka kuwa hadithi ya asili, ambayo wakati huo ilihusishwa na mtu muhimu zaidi, Ibrahimu, akiongeza mambo ya ajabu.
Kama inavyotokea mara nyingi kwa wanadamu, mwana hufuata mfano wa baba yake kwa kusema uwongo ili kuepusha shida.
Je, unajua pia kauli « Uongo mweupe »?
Unahisije kuhusu mtazamo kama huo?
Ukweli kwamba matukio kama hayo yanaelezewa kwa njia sawa inasisitiza kwamba baraka sasa imepitishwa kwa Isaka, ingawa anashindwa kama baba yake.
Njaa ilipotokea tena katika nchi, Yehova alimtokea Isaka, akimwambia asiende Misri. Yehova alimjaribu abaki katika nchi aliyopewa na Abimeleki.
Hapo zamani, Neno la Yehova lilikuwa limemjia Ibrahimu. Mungu alikuwa amemwambia baba yake Isaka aangalie anga na kujaribu kuhesabu nyota. Kwa hiyo watakuwa wazao wengi wa Abrahm. Sasa hapa Mungu alimuahidi Isaka eneo lote na kusema kwamba angetimiza kiapo Alichomuapisha baba yake Ibrahimu. Hii ni kwa sababu Ibrahimu alikuwa amemsikiliza Mungu na kuzingatia kanuni za Mungu, amri zake, maagizo yake na sheria zake.
Mungu wa ulimwengu aliahidi kuwa pamoja na mtumishi wake mteule. Ahadi hii inarudiwa katika Biblia nzima, kwa maana Mungu anabaki na wale wanaompenda (28:15; 31:3; Ex 3:12; Yoz 1:5; Mt 28:20; Jn 15:5).
“2 Hapo Yehova alimtokea na kusema, ‘Usisafiri zaidi hadi Misri, bali endelea kukaa hapa katika nchi niliyokutengea. 3 Kaa katika nchi hii kwa sasa, nitasimama kando yako na kukubariki: Nitakupa eneo hili lote wewe na kizazi chako na hivyo kuweka kiapo nilichomuapa baba yako Ibrahimu.
4 Nitawapa wazao wengi sana kwani kuna nyota angani na kuwapa eneo hili lote, na mataifa yote ya dunia yatatamani kubarikiwa kama wazao wako. 5 Kwa Ibrahimu alinisikiliza na kuweka kile nilichomwamuru, amri zangu, na maagizo yangu, na sheria.’ 6 Hivyo Isaka aliendelea kuishi Gerar.” (Mwanzo 26:2-6)
“Mimi mwenyewe nasimama kando yako, nitakulinda popote utakapoenda, na nitakurudisha katika nchi hii; Sitakuacha peke yako mpaka nifanye nilichokuahidi.’” (Mwanzo 28:15)
“Kisha Yehova akamwambia Yakobo, ‘Rudi kwenye nchi ya mababu zako, kwa familia yako. Nitasimama kando yako.’” (Mwanzo 31:3)
“Mungu akajibu, ‘nitakuwa nawe. Na hii itakuwa ishara kwako kwamba nimekutuma: ikiwa umewatoa watu kutoka Misri, utamwabudu Mungu kwenye mlima huu.’” (Kutoka 3:12)
“Maadamu unaishi, hakuna mtu atakayeweza kushikilia dhidi yako. Kama nilivyomsaidia Musa, ndivyo pia nitawasaidia. Sitakuacha na kukuacha.” (Yoshua 1:5)
Kama tunavyoona kupitia Maandiko, katika Muumba wa Kimungu tunampata Yule aliye tayari kwa wale wanaotaka kuwa watoto wake na kufuata amri zake.
Je, unataka kuwa mtoto wa Mungu hivyo?
Je, uko tayari, kama mifano katika Maandiko, kumwiga Mungu na kufanya kile Anachotamani kwako?
Tunasikia hapa kwamba Ibrahimu alimsikiliza Mungu na kumtii Mungu, ambapo alibarikiwa na Mungu.
“Kwa hiyo Ibrahimu alitii sauti Yangu, na kuweka amri Yangu, amri Zangu, Sheria Zangu, na Sheria Zangu.” (Mwanzo 26:5)
Isaka anakumbushwa kwamba baba yake Ibrahimu alitii mapenzi ya Mungu kama yalivyofunuliwa katika wakati wake.
Fikiria (vv. 1–6):
Kwa nini ilikuwa muhimu kwamba Isaka hakwenda Misri?
Je, mistari hii inaonyeshaje uaminifu wa Mungu?
Nenda kwa undani zaidi kuhusu kesi (vv. 7–11):
“7 Wenyeji wa jiji hilo walipomuuliza maswali kuhusu mke wake, alisema yeye ni dada yake. Hakuthubutu kusema yeye ni mke wake, kwa sababu alifikiri: Wangeweza kuniua hapa kwa sababu ya Rebeka, kwa sababu yeye ni mrembo sana. 8 Lakini alipokuwa akiishi huko kwa muda fulani, Abimeleki mfalme wa Wafilisti aliona, kwa mshangao wake, kutoka kwenye dirisha lake jinsi Isaka alivyokuwa akimpenda Rebeka. 9 Abimeleki akamwita Isaka na kusema, ‘Ninaona nini sasa! Yeye ni mke wako! Ungewezaje kusema yeye ni dada yako?’ Isaac alijibu: ‘nilifikiri: Kwa njia hii ninaweza kujizuia kupoteza maisha yangu kwa sababu yake.’ 10 Lakini Abimeleki akasema, ‘Umetufanyia nini! Mtu wa watu wangu angeweza kulala na mke wako kwa urahisi sasa, halafu tungekuwa na hatia mikononi mwako.’ 11 Kisha akawaonya watu wote, ‘Yeyote anayemgusa mtu huyu au mke wake hata kidole kimoja atauawa.’” (Mwanzo 26:7-11)
Je, ni mambo gani yanayofanana na tofauti kati ya hadithi ya Isaka hapa na ya Ibrahimu katika Mwanzo 20:1–18?
“1 Abraham aliachana na kwenda Negev, ambapo aliishi kati ya Kadeshi na Sur. Alipokaa Gerar kwa muda, 2 alisema kuhusu mke wake Sarah kwamba yeye ni dada yake. Kwa sababu hiyo, Abimeleki, mfalme wa Gerar, aliamuru Sara ahamishwe hadi kwenye jumba lake la kifalme.”
“3 Lakini usiku Mungu alimtokea Abimeleki katika ndoto na kumwambia, ‘Umehukumiwa kwa sababu ulimleta mwanamke huyo kwenye jumba lako la kifalme: ameolewa.‘ 4 Sasa Abimeleki hakuwa amelala naye. ‘Bwana, ‘alilia, ‘utaua watu wakati hawana hatia? 5 Aliniambia yeye ni dada yake, sivyo? Na yeye mwenyewe pia alisema kuwa yeye ni kaka yake. Nilifanya hivi kwa dhamiri safi, sipaswi kulaumiwa.’ 6 Mungu akamjibu katika ndoto yake, ‘najua vizuri kwamba ulifanya hivi kwa dhamiri safi. Ndio maana nilikuzuia kunitenda dhambi na kukuzuia usimguse. 7 Lakini sasa mrudishe kwa mumewe, kwa maana yeye ni nabii na anaweza kukuombea, halafu utaishi. Lakini usipomrudishia, utakufa bila kubatilishwa, wewe na wote walio wa wewe.’”
“8 Asubuhi iliyofuata Abimeleki aliwapigia simu watumishi wake mapema na kuwaambia kilichotokea; hofu ilipiga mioyo yao. 9 Baada ya hapo akamwita Ibrahimu kwake. ‘Umetufanyia nini!’ alisema. ‘Nimekufanyia nini kwamba umenifanya mimi na milki yangu kuwa na hatia ya kosa kubwa kama hilo? Ulinitendea kwa njia isiyofaa sana. 10 Ulifanya hivi kwa nia gani?’ 11 Ibrahimu akajibu, ‘nikawaza, Labda katika maeneo haya watu hawana heshima kwa Mungu na wataniua kwa ajili ya mke wangu. 12 Zaidi ya hayo, yeye ni dada yangu kweli: yeye ni binti wa baba yangu. Yeye si binti wa mama yangu, na hivyo ndivyo angeweza mahkuwa mke wangu. 13 Mungu aliponifanya nitanga-tanga mbali na jamaa zangu, nilimwambia, “Nithibitishe kwamba ninaweza kukutegemea na kusema kila ali tunapoenda kwamba mimi ni kaka yako.”’”
Abimeleki, mfalme wa Gerari, anamrudisha Sara kwa Ibrahimu; uchoraji na Elias van Nijmegen (1667–1755), Makumbusho Rotterdam
“14 Kisha Abimeleki akampa Ibrahimu kondoo na mbuzi, ng’ombe, watumwa, na watumwa, naye akamrudishia Sara mke wake. 15 ‘Nchi yangu iko wazi kwako, ‘alisema, ‘unaweza kwenda kuishi popote unapotaka.’ 16 Na kwa Sara akasema, ‘nampa kaka yako shekeli elfu za fedha, nikitumaini kwamba wale wote walio karibu nawe watakuwa tayari kufumba macho kwa yale yaliyokupata; heshima yako imehifadhiwa kabisa.’ 17 Kisha Ibrahimu akamwomba Mungu, na Mungu akamponya Abimeleki na mke wake na masuria, ili wapate watoto tena; 18 Yehova alikuwa amefunga tumbo la uzazi la mama la wanawake wote katika jumba la kifalme la Abimeleki kwa sababu ya kile kilichotokea kwa mke wa Ibrahimu Sarah.” (Mwanzo 20:1-18)
Je, ahadi za Mungu kwa Isaka zinatokana na utii wa Isaka? Kwa imani ya Ibrahimu? Au ni mpango wa Mungu tu?
Kumbuka:
Isaka alimwamini Mungu kwa kutokwenda Misri (mst 6) wakati katika hali kama hiyo Ibrahimu alimwamini Mungu aende Misri (Mwanzo 12:10)
Isaka alifanya nini hapa ambacho, tofauti na Ibrahimu, kinaonyesha kwamba hakuwa na imani na Mungu.
Unaelezeaje mtindo huu unaojirudia wa dhambi:
Je, dhambi inapitishwa kwa urithi?
Je, mielekeo ya dhambi imejifunza?
Je, tabia za dhambi ni ngumu kuvunja?
Je, kujihifadhi ni silika ya msingi?
Nyingine?
Kwanza Isaka alikuwa amesema katika Gerari kwamba Rebeka alikuwa dada yake kwa sababu aliogopa wangemuua ikiwa angekubali kwamba yeye ni mke wake. Alikuwa ameishi huko kwa muda mrefu sana, wakati Abimeleki mfalme wa Wafilisti alipoona kutoka dirishani mwake kwamba Isaka alikuwa akifanya mapenzi na Rebeka. Isaka alipomwambia Abimeleki kwamba aliogopa kwamba ingemgharimu maisha yake, Abimeleki alisema kwamba haingeleta tofauti ndogo ikiwa mtu yeyote kutoka kwa watu wake angelala na mke wake na kwamba kwa sababu yake wangekuwa na hatia!’ Kisha Abimeleki akatoa amri kwa watu wote, akisema kwamba hakuna mtu anayepaswa kufanya lolote kwa Isaka au Rebeka.
“10 Lakini Abimeleki alisema, ‘Umetufanyia nini! Mtu wa watu wangu angeweza kulala na mke wako kwa urahisi sasa, halafu tungekuwa na hatia mikononi mwako.’ 11 Kisha akawaonya watu wote, ‘Yeyote anayemgusa mtu huyu au mke wake hata kidole kimoja atauawa.’” (Mwanzo 26:10-11)
Yehova alimpa Isaka ufanisi, kwa kuwa alipokuwa amepanda katika nchi hiyo, alipokea mavuno mara mia moja mwaka huohuo. Akawa tajiri na mtu tajiri, akiwa na makundi mengi ya kondoo, mbuzi na ng’ombe na watumishi wengi sana hivi kwamba Wafilisti walimwonea wivu. Kwa hiyo walifunga visima vyote ambavyo watumishi wa baba yake Ibrahimu walikuwa wamechimba kwa mchanga. Katika nchi hii tasa, ilikuwa kazi ngumu kupata na kuchimba kisima, kwa hiyo kitendo chao hakikuwa na hatia. Visima vilikuwa muhimu sana na vilithaminiwa sana, pamoja na kulindwa. Visima vilivyotolewa na maji safi vilikuwa na umuhimu mkubwa, migogoro ya aina hii juu ya maji safi katika kisima ilikuwa ya mara kwa mara.
Kwa sababu Isaka alikuwa amezidi kuwa na nguvu zaidi kuliko wao, Abimeleki alimwomba Isaka aondoke na kuweka mahema yake kwenye bonde la Gerari. Aliishi huko kwa muda. Alichukua mchanga tena kutoka kwenye visima ambavyo watumishi wa Ibrahimu walikuwa wamechimba na ambavyo Wafilisti walikuwa wamevifunga pia baada ya kifo cha Ibrahimu. Alivipa visima hivi majina yale yale ambayo baba yake alikuwa amevipa.
Watumishi wa Isaka walipochimba kisima kipya katika bonde hilo, walipata maji safi. Lakini wachungaji wa Gerar walidai hilo, waliwaambia wachungaji wa Isaka kwamba maji hayo yalikuwa yao.
“19 watumishi wa Isaka pia walikwenda kuchimba bonde na kupata chemchemi ya maji safi. 20 Lakini wachungaji kutoka Gerar waligombana na wachungaji wa Isaka. ‘Maji hayo ni yetu, ‘walisema. Kwa sababu alikuwa ametofautiana nao kuhusu hili, aliita chanzo hicho Esek. 21 Kisha wakachimba kisima kingine, wakagombana nacho pia; kwa hiyo alimwita Sitna. 22 Kisha akaendelea, akachimba kisima tena. Hakukuwa na kutokubaliana kuhusu hili. Alimwita Rechobot, ‘kwa, ‘alisema, ‘sasa Yehova ametupa nafasi katika ardhi hii na tunaweza kupanua.’” (Mwanzo 26:19-22)
Shimo la Sitna linaangukia ‘opposer’ na linahusiana na jina la Kiebrania la ‘mpinzani’ au ‘satan’.
Fikiria (vv. 17–22): Unachoraje mstari kati ya kuleta amani na kuchukua msimamo?
Akiwa na shimo la Rekoboti: Nafasi, Yehova aliwapa nafasi ya kutosha ili wazao wake waje kuishi katika nchi hiyo.
Alipokuwa akisafiri kwenda Beer-sheba, Yehova alimtokea usiku huohuo na kumwambia kwamba atamsaidia.
“23 Kutoka hapo alikwenda Beersheba. 24 ‘Usiku Yehova alimtokea na kusema, ‘Mimi ni Mungu wa baba yako Ibrahimu. Usiogope, kwa maana ninasimama kando yako, na nitakubariki na kukupa wazao wengi kwa ajili ya mtumishi wangu Abraham.’ 25 Kisha akajenga madhabahu mahali hapo, akaliita jina la Yehova, akaweka hema zake juu yake; watumishi wake wakaanza kuchimba kisima pale.” (Mwanzo 26:23-25)
Abimeleki na watu wake wangeweza kumwona Yehova akimsaidia Isaka na wasaidizi wake. Kisha Abimeleki na Isaka walikubali kula kiapo kizito.
“28 Walijibu, ‘Ni wazi kwetu kwamba Yehova yuko pembeni. Ndiyo maana tulifikiri itakuwa vyema kuhitimisha mkataba na wewe na kuuridhia kwa kiapo kizito. 29 Tukubaliane kwamba hutatudhuru, kwani sisi kwa upande wetu hatujakuumiza nywele na tumekutendea vizuri tu na kukuruhusu uende kwa amani. Baada ya yote, baraka za Yehova zinakaa juu yako.’ 30 Kisha Isaka akawaandalia chakula, na kwa pamoja walikula na kunywa. 31 Mapema asubuhi iliyofuata waliapa kwa kila mmoja. Kisha Isaka akawatoa nje, na wakaachana kwa amani.” (Mwanzo 26:28-31 NIV)
Siku hiyohiyo, watumishi wa Isaka walimwambia kwamba walikuwa wamejikwaa juu ya maji wakati wakichimba kisima. Isaka aliita shimo hilo Sheba: Kiapo. Ndio maana mji huo unaitwa Beersheba hadi leo: Weka kiapo.”
Vandag se verhaal stem ooreen met twee soortgelyke verhale oor Abraham (sien Genesis 12:10–20; 20:1–18). Baie wetenskaplikes glo nie dat drie soortgelyke gebeurtenisse plaasgevind het nie, maar dat daar net een was wat aangeneem en gekopieer is. Baie beskou die verhaal van Isak as die oorspronklike verhaal, wat toe gekoppel is aan die belangriker figuur, Abraham, wat bonatuurlike elemente bygevoeg het.
Soos so dikwels by mense gebeur, volg die seun sy pa se voorbeeld deur te lieg om moeilikheid te vermy.
Ken jy ook die stelling « ‘n Wit leuen »?
Hoe voel jy oor so ‘n houding?
Die feit dat soortgelyke gebeure op soortgelyke wyse beskryf word, beklemtoon dat die seën nou aan Isak oorgedra is, al misluk hy soos sy pa.
Toe hongersnood weer in die land plaasgevind het, het Jehovah aan Isak verskyn en vir hom gesê om nie na Egipte te gaan nie. Jehovah het hom versoek om in die land te bly wat deur Abimelek toegewys is.
In die verlede het die Woord van Jehovah tot Abraham gekom. God het vir Isak se pa gesê om na die lug te kyk en die sterre te probeer tel. So sal ontelbare Abrahm se nageslag wees. Nou het God vir Isak die hele gebied belowe en gesê dat Hy die eed wat Hy aan sy vader Abraham gesweer het, sal nakom. Dit is omdat Abraham na God geluister en God se reëls, Sy gebooie, Sy voorskrifte en Sy wette nagekom het.
Die God van die heelal het belowe om by sy uitverkore dienaar te wees. Hierdie belofte word deur die hele Bybel herhaal, want God bly by die wat Hom liefhet (28:15; 31:3; Ex 3:12; Jos 1:5; Mt 28:20; 15:5).
“2 Die Here het aan Isak verskyn en vir hom gesê: « Moenie Egipte toe trek nie. Bly waar Ek jou sê: in hierdie land. 3 Bly ‘n tyd lank hier, en Ek sal by jou wees en jou voorspoedig maak. Ek gee hierdie hele wêreld aan jou en jou nageslag. Ek sal die belofte nakom wat Ek met ‘n eed teenoor jou vader Abraham afgelê het. 4 Ek sal jou nageslag so baie maak soos die sterre aan die hemel. Ek sal hierdie hele wêreld aan jou nageslag gee, en al die nasies van die aarde sal in jou nageslag geseën wees, 5 want Abraham het na My geluister en hy was gehoorsaam aan my bevel: my gebooie, my voorskrifte en my wette. » 6 Isak het toe in Gerar gebly.” (Genesis 26:2-6 AF83)
“Ek is by jou en Ek sal jou beskerm waar jy ook al gaan. Ek sal jou na hierdie land toe terugbring. Ek sal jou nie in die steek laat nie. Ek sal doen wat Ek jou beloof het. »” (Genesis 28:15 AF83)
“Toe sê die Here vir Jakob: « Gaan terug na jou vaderland, na jou familie toe. Ek sal by jou wees.” (Genesis 31:3 AF83)
“God het Moses geantwoord: « Ek sal by jou wees en die bewys dat Ek jou gestuur het, sal dít wees: wanneer jy die volk uit Egipte bevry het, sal julle My by hierdie berg aanbid. »” (Exodus 3:12 AF83)
“ »Solank jy lewe, sal niemand bestand wees teen jou nie. Soos Ek by Moses was, so sal Ek by jou wees. Ek sal jou nie in die steek laat nie, jou nie verlaat nie.” (Josua 1:5 AF83)
Soos ons deur die Skrif kan sien, vind ons in die Goddelike Skepper Een wat gereed is vir diegene wat Sy kinders wil wees en Sy gebooie wil volg.
Wil jy ‘n kind van God wees?
Is jy gewillig om, soos die voorbeelde in die Skrif, God na te volg en te doen wat Hy van jou verlang?
Ons hoor hier dat Abraham na God geluister en God gehoorsaam het, waardeur hy deur God geseën is.
“Daarom het Abraham my stem gehoorsaam en my gebod, My gebooie, My insettinge en My wette onderhou.” (Genesis 26:5)
Isak word daaraan herinner dat sy vader Abraham God se wil gehoorsaam het soos dit in sy tyd geopenbaar is.
Oorweeg (vv. 1–6):
Waarom was dit belangrik dat Isak nie Egipte toe gegaan het nie?
Hoe toon hierdie verse God se getrouheid?
Gaan in meer besonderhede oor die saak (vv. 7–11):
“7 Die mense daar het oor sy vrou begin uitvra, en hy het gesê: « Dit is my suster. » Hy was bang om te sê dis sy vrou, want dan sou hulle hom dalk doodmaak oor Rebekka wat ‘n baie mooi vrou was. 8 Toe hy ‘n lang ruk daar gebly het, het koning Abimelek van die Filistyne op ‘n keer deur die venster gesien hoe Isak sy vrou Rebekka liefkoos. 9 Abimelek het hom laat kom en vir hom gesê: « Maar sy is dan jou vrou! Hoekom het jy gesê sy is jou suster? » Isak het geantwoord: « Ek het gedink ek kan dalk doodgemaak word oor haar. » 10 Daarop sê Abimelek: « Wat het jy ons aangedoen! Hoe maklik kon een van die mans met jou vrou gemeenskap gehad het, en dan was jy die oorsaak dat ons sonde gedoen het. » 11 Abimelek het toe al sy mense gewaarsku: « Wie hierdie man of sy vrou molesteer, sal doodgemaak word. »” (Genesis 26:7-11 AF83)
Wat is die ooreenkomste en verskille tussen Isak se verhaal hier en Abraham s’n in Genesis 20:1–18?
“1 Abraham het van Mamre af weggetrek na die Suidland toe en hom tussen Kades en Sur gaan vestig. Toe hy op ‘n keer in Gerar gewoon het, 2 het hy voorgegee sy vrou Sara is sy suster. Koning Abimelek van Gerar het haar toe laat haal om met haar te trou.”
“3 Een nag het God in ‘n droom aan Abimelek verskyn en vir hom gesê: « Jy gaan sterf omdat jy met hierdie vrou wil trou. Sy is al getroud. » 4 Abimelek het nog nie met haar geslagsgemeenskap gehad nie en hy het gesê: « Here, sal U selfs ‘n onskuldige nasie uitroei? 5 Abraham het dan self vir my gesê: ‘Sy is my suster.’ En sy het self gesê: ‘Hy is my broer.’ Ek het dit onskuldig en sonder slegte bedoelings gedoen. » 6 Toe het God vir hom in ‘n droom gesê: « Ja, Ek weet dat jy dit onskuldig gedoen het. Daarom het Ek jou daarvan weerhou om teen My te sondig en het Ek jou nie toegelaat om aan haar te raak nie. 7 Gee nou die vrou terug aan haar man. Hy is ‘n profeet. Hy sal vir jou bid dat jy kan bly lewe. Maar as jy haar nie teruggee nie, moet jy weet jy sal beslis sterf, jy en almal wat by jou is. »”
“8 Die môre vroeg het Abimelek sy amptenare geroep en alles vir hulle openlik vertel, en hulle het baie bang geword. 9 Hy het vir Abraham geroep en vir hom gesê: « Wat het jy ons aangedoen? Wat het ek aan jou gedoen wat verkeerd is dat jy hierdie groot ellende oor my en my koninkryk gebring het? Wat jy my aangedoen het, is onbehoorlik. 10 Verder het Abimelek vir hom gesê: « Wat het jou besiel om so iets aan te vang? » 11 Toe het Abraham gesê: « Ek het gedink hier is niemand wat vir God dien nie en die mense sal my doodmaak oor my vrou. 12 Sy is regtig my suster: sy is my pa se dogter, maar nie my ma s’n nie. Ek is met haar getroud. 13 Toe God my uit my vaderland laat wegtrek het, het ek vir haar gesê: Jy kan wys dat jy my liefhet deur op elke plek waar ons kom, van my te sê: Hy is my broer. »”
Abimelek, koning van Gerar, gee Sara terug na Abraham; skildery deur Elias van Nijmegen (1667–1755), Museum Rotterdam
“14 Abimelek het toe kleinvee en grootvee, slawe en slavinne gevat en vir Abraham gegee en Sara ook aan haar man teruggegee. 15 Toe sê Abimelek vir hom: « My land lê oop voor jou. Bly net waar jy wil. » 16 Vir Sara het Abimelek gesê: « Ek gee aan jou broer duisend stukke silwer. Dit is om almal wat by jou is, te laat stilbly en om te wys alles is in orde. » 17 Abraham het toe tot God gebid, en Hy het vir Abimelek gesond gemaak, ook sy vrou en sy slavinne, en toe kon hulle weer kinders hê. 18 Dit was nadat die Here elke vrou in die huis van Abimelek daarvan weerhou het om kinders te hê. Die Here het dit gedoen oor wat gebeur het met Sara die vrou van Abraham.” (Genesis 20:1-18 AF83)
Is God se beloftes aan Isak gegrond op Isak se gehoorsaamheid? Tot Abraham se geloof? Of is dit net God se inisiatief?
Onthou:
Isak het God vertrou deur nie na Egipte te gaan nie (v 6) terwyl Abraham onder soortgelyke omstandighede God vertrou het om na Egipte te gaan (Genesis 12:10)
Wat het Isak hier gedoen wat, anders as Abraham, toon dat hy nie vertroue in God het nie.
Hoe verduidelik jy hierdie herhalende patroon van sonde:
Word sonde oorerflik oorgedra?
Is sondige neigings geleer?
Is sondige gewoontes moeilik om te breek?
Is selfbehoud ‘n basiese instink?
Ander?
Isak het eers in Gerar gesê Rebekka is sy suster omdat hy bang was dat hulle hom sou doodmaak as hy kon erken dat sy sy vrou was. Hy het daar gewoon vir ‘n geruime tyd, toe Abiméleg, die koning van die Filistyne, een keer uit sy venster sien dat Isak vir Rebekka liefde maak. Toe Isak vir Abimelek sê dat hy bang is dat dit hom sy lewe sou kos, het Abimelek gesê dat dit min verskil sou gemaak het of iemand van sy mense by sy vrou geslaap het en dat hulle weens hom skuldig sou gewees het!’ Toe het Abimelek ‘n bevel aan al die mense uitgereik en gesê dat niemand iets aan Isak of Rebekka moet doen nie.
“10 Daarop sê Abimelek: « Wat het jy ons aangedoen! Hoe maklik kon een van die mans met jou vrou gemeenskap gehad het, en dan was jy die oorsaak dat ons sonde gedoen het. » 11 Abimelek het toe al sy mense gewaarsku: « Wie hierdie man of sy vrou molesteer, sal doodgemaak word. »” (Genesis 26:10-11 AF83)
Jehovah het Isak voorspoed gegee, want toe hy in daardie land gesaai het, het hy dieselfde jaar honderdvoudige oes ontvang. Hy het ryker geword en ‘n ryk man, met baie troppe skape, bokke en koeie en soveel dienaars dat die Filistyne jaloers op hom geword het. Hulle het dus al die putte gesluit wat sy vader Abraham se dienaars met sand gegrawe het. In hierdie dorre land was dit harde werk om ‘n put te vind en te grawe, so hul daad was nie so onskuldig nie. Wells was baie belangrik en hoog aangeslaan, sowel as beskerm. Voorsien putte met vars water was van kardinale belang, geskille van hierdie soort oor die varswater in ‘n put was gereeld.
Omdat Isak baie magtiger as hulle geword het, het Abimeleg Isak gevra om te vertrek en sy tente in die Gerarvallei opgeslaan. Hy het ‘n geruime tyd daar gewoon. Hy het weer die sand geneem uit die putte wat Abraham se dienaars gegrawe het en wat die Filistyne ook gesluit het ná Abraham se dood. Hy het hierdie putte dieselfde name gegee as wat sy pa dit gegee het.
Toe Isak se dienaars ‘n nuwe put in die vallei gegrawe het, het hulle helder water gekry. Maar die herders van Gerar het daarop aanspraak gemaak, en hulle het vir die herders van Isak gesê dat die water hulle s’n is.
“19 Isak se slawe het ‘n put gegrawe in die spruit en sterk water gekry. 20 Toe stry die skaapwagters van Gerar met dié van Isak en sê: « Dié water behoort aan ons. » Isak het toe die put « Rusie » genoem, omdat hulle daar met hom rusie gemaak het. 21 Sy slawe het ‘n ander put gegrawe, en ook daaroor het die Filistyne klagtes gehad, en toe noem Isak dit « Klagte ». 22 Van daar af het hy versit en ‘n ander put gegrawe, en hulle het nie daaroor gestry nie. Toe noem hy die put « Ruimte, » « want, » het hy gesê, « nou het die Here vir ons ruimte gemaak en in dié land sal ons voorspoedig wees. »” (Genesis 26:19-22 AF83)
Die put Sitna val op ‘opposer’ en is verwant aan die Hebreeuse naam vir ‘opponent’ of ‘satan’.
Oorweeg (vv. 17–22): Hoe trek jy die lyn tussen vredemaak en standpunt inneem?
Met die put Rechobot: Ruimte het Jehovah hulle genoeg ruimte gegee sodat sy nageslag in daardie land kon kom woon.
Terwyl hy na Berseba gereis het, het Jehovah dieselfde aand aan hom verskyn en vir hom gesê dat Hy hom sou help.
“23 Van daar af het Isak na Berseba toe getrek, 24 en die nag toe hy daar kom, het die Here aan hom verskyn en vir hom gesê: « Ek is die God van jou vader Abraham. Moenie bang wees nie, want Ek is by jou. Ek sal jou seën en jou ‘n groot nageslag gee ter wille van my dienaar Abraham. » 25 Isak het daar ‘n altaar gebou en die Naam van die Here aangeroep. Isak het sy tente daar opgeslaan, en sy slawe het ‘n put gegrawe.” (Genesis 26:23-25 AF83)
Abimelek en sy volk kon gesien het hoe Jehovah Isak en sy gevolg help. Abimelek en Isak het toe ingestem om ‘n plegtige eed af te lê.
“28 Hulle het geantwoord: « Ons het baie duidelik gesien die Here is by jou. Ons wil onder eed ‘n ooreenkoms met jou aangaan. Ons wil ‘n verdrag met jou sluit 29 dat jy ons nie sleg sal behandel nie, net soos ons jou nie benadeel het nie. Ons het net goed aan jou gedoen en jou sonder enige skade van ons af laat weggaan. Dit is so: jy word deur die Here geseën. » 30 Isak het toe vir hulle ‘n maaltyd klaargemaak en hulle het geëet. 31 Die volgende môre het hulle vroeg klaargemaak en hulle en Isak het aan mekaar ‘n belofte onder eed gemaak. Toe het Isak hulle laat gaan en is hulle in vrede van hom af weg.” (Genesis 26:28-31 AF83)
Dieselfde dag het Isak se bediendes vir hom gesê dat hulle op water afgekom het terwyl hulle die put gegrawe het. Isak het daardie put Skeba genoem: Eed. Daarom word daardie stad tot vandag toe Beersheba genoem: Sit van die eed.”
Het verhaal van vandaag loopt parallel met twee soortgelijke verhalen over Abraham (zie Genesis 12:10–20; 20:1–18). Veel wetenschappers geloven niet dat er drie soortgelijke voorvallen hebben plaatsgevonden, maar dat er slechts één was dat werd overgenomen en gekopieerd. Velen beschouwen het verhaal over Isaak als het oorspronkelijke verhaal, dat vervolgens werd gekoppeld aan de belangrijkere figuur, Abraham, waarbij bovennatuurlijke elementen werden toegevoegd.
Zoals zo vaak bij mensen gebeurt, volgt de zoon het voorbeeld van zijn vader door te liegen om problemen te vermijden.
Ken je zo ook de uitspraak « Een leugentje voor bestwil »?
Hoe sta jij over zulk een houding?
Het feit dat soortgelijke gebeurtenissen op een vergelijkbare manier worden beschreven, onderstreept dat de zegen nu aan Isaak is overgegaan, ook al faalt hij net als zijn vader.
Toen er in het land weer eens hongersnood voordeed, verscheen Jehovah aan Isaak, om hem te zeggen niet verder naar Egypte te gaan. Jehovah verzocht hem te blijven in het door Abimélech toegewezen land.
Vroeger was het Woord van Jehovah tot Abraham gekomen. Hierbij had God aan Isaaks vader gezegd te kijken naar de hemel en een poging te doen om de sterren te tellen. Zo zal ontelbaar zou Abrahms nageslacht worden. Hier nu beloofde God aan Isaak het hele gebied en zei dat Hij zich zou houden aan de eed die Hij aan zijn vader Abraham gezworen had. Dit omdat Abraham naar God had geluisterd en zich gehouden had aan Gods regels, Zijn geboden, Zijn voorschriften en Zijn wetten.
De God van het universum beloofde bij zijn uitverkoren dienaar te zijn. Deze belofte wordt in de hele Bijbel herhaald, want God blijft bij hen die Hem liefhebben (28:15; 31:3; Ex 3:12; Joz 1:5; Mt 28:20; Joh 15:5).
“2 Daar verscheen Jehovah aan hem en zei: ‘Reis niet verder naar Egypte maar blijf hier wonen, in het land dat ik je aanwijs. 3 Blijf voorlopig in dit land, ik zal je ter zijde staan en je zegenen: ik zal dit hele gebied aan jou en je nakomelingen geven en zo de eed gestand doen die ik je vader Abraham heb gezworen.
4 Ik zal je zoveel nakomelingen geven als er sterren aan de hemel zijn en dit hele gebied aan hen geven, en alle volken op aarde zullen wensen zo gezegend te worden als jouw nakomelingen. 5 Want Abraham heeft naar mij geluisterd en zich gehouden aan wat ik hem opdroeg, aan mijn geboden, voorschriften en regels.’ 6 Dus bleef Isaak in Gerar wonen.” (Genesis 26:2-6 NBV)
“Ikzelf sta je ter zijde, ik zal je overal beschermen, waar je ook heen gaat, en ik zal je naar dit land terugbrengen; ik zal je niet alleen laten tot ik gedaan heb wat ik je heb beloofd.’” (Genesis 28:15 NBV)
“Toen zei Jehovah tegen Jakob: ‘Ga terug naar het land van je voorouders, naar je familie. Ik zal je ter zijde staan.’” (Genesis 31:3 NBV)
“God antwoordde: ‘Ik zal bij je zijn. En dit zal voor jou het teken zijn dat ik je heb gestuurd: als je het volk uit Egypte hebt weggeleid, zullen jullie God bij deze berg vereren.’” (Exodus 3:12 NBV)
“Zolang je leeft zal niemand tegen je kunnen standhouden. Zoals ik Mozes heb bijgestaan, zo zal ik ook jou bijstaan. Ik zal niet van je zijde wijken en je niet verlaten.” (Jozua 1:5 NBV)
Zoals we doorheen de Schrift kunnen zien, vinden we in de Goddelijke Schepper Iemand Die klaar staat voor wie Zijn kinderen willen zijn en Zijn geboden willen opvolgen.
Wil jij zo een kind van God zijn?
Ben jij bereid zoals de voorbeelden in de Schrift, God na te volgen en te doen wat Hij van jou verlangt?
We horen hier dat Abraham luisterde naar God en dat hij God gehoorzaamde, waardoor hij door God gezegend werd.
“Daarom dat Abraham Mijn stem gehoorzaam geweest is, en heeft onderhouden Mijn bevel, Mijn geboden, Mijn inzettingen en Mijn wetten.” (Genesis 26:5 STV)
Isaak wordt eraan herinnerd dat zijn vader Abraham Gods wil gehoorzaamde zoals die in zijn tijd was geopenbaard.
Overweeg (vv. 1–6):
Waarom was het belangrijk dat Isaak niet naar Egypte ging?
Hoe laten deze verzen Gods trouw zien?
Ga dieper in op de zaak (vv. 7–11):
“7 Toen de inwoners van die stad hem vragen stelden over zijn vrouw, zei hij dat ze zijn zuster was. Hij durfde niet te zeggen dat ze zijn vrouw was, want hij dacht: Ze zouden me hier weleens kunnen vermoorden om Rebekka, omdat ze zo mooi is. 8 Maar toen hij daar al geruime tijd woonde, zag Abimelech, de koning van de Filistijnen, tot zijn verbazing vanuit zijn venster hoe Isaak Rebekka aan het liefkozen was. 9 Abimelech ontbood Isaak en zei: ‘Wat zie ik nu! Ze is uw vrouw! Hoe hebt u dan kunnen zeggen dat ze uw zuster is?’ Isaak antwoordde: ‘Ik dacht: Zo kan ik voorkomen dat ik om haar mijn leven verlies.’ 10 Maar Abimelech zei: ‘Wat hebt u ons aangedaan! Er had nu gemakkelijk iemand van mijn volk met uw vrouw kunnen slapen, en dan zouden wij door uw toedoen schuldig zijn geweest.’ 11 Daarop waarschuwde hij het hele volk: ‘Wie deze man of zijn vrouw met ook maar één vinger aanraakt, zal ter dood gebracht worden.’” (Genesis 26:7-11 NBV)
Wat zijn de overeenkomsten en verschillen tussen het verhaal van Isaak hier en dat van Abraham in Genesis 20:1–18?
“1 Abraham brak op en trok naar de Negev, waar hij tussen Kades en Sur ging wonen. Toen hij een tijdlang in Gerar verbleef, 2 zei hij van zijn vrouw Sara dat ze zijn zuster was. Het gevolg was dat Abimelech, de koning van Gerar, Sara naar zijn paleis liet overbrengen.”
“3 Maar ‘s nachts verscheen God in een droom aan Abimelech en zei tegen hem: ‘Je bent ten dode opgeschreven omdat je die vrouw naar je paleis hebt gehaald: ze is getrouwd.’ 4 Nu had Abimelech nog niet met haar geslapen. ‘Heer, ‘riep hij uit, ‘wilt u dan mensen doden terwijl ze onschuldig zijn? 5 Hij zei me toch dat ze zijn zuster was? En ook zijzelf heeft gezegd dat hij haar broer is. Ik heb dit gedaan met een zuiver geweten, er treft mij geen enkele blaam.’ 6 God antwoordde hem in zijn droom: ‘Ik weet heel goed dat je dit met een zuiver geweten gedaan hebt. Daarom heb ik je er ook van weerhouden tegen mij te zondigen en heb ik verhinderd dat je haar zou aanraken. 7 Maar geef haar nu terug aan haar man, want hij is een profeet en kan voor je bidden, en dan zul je in leven blijven. Maar geef je haar niet terug, dan zul je onherroepelijk sterven, jij en allen die bij je horen.’”
“8 De volgende morgen riep Abimelech in alle vroegte zijn dienaren bij zich en vertelde hun wat er was gebeurd; de schrik sloeg hun om het hart. 9 Hierna liet hij Abraham bij zich roepen. ‘Wat hebt u ons aangedaan!’ zei hij. ‘Wat heb ik u misdaan dat u mij en mijn rijk schuldig hebt laten worden aan zo’n zwaar vergrijp? U hebt mij op een wel heel ongepaste manier behandeld. 10 Met welke bedoeling hebt u dit gedaan?’ 11 Abraham antwoordde: ‘Ik dacht: Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God en zullen ze me doden om mijn vrouw. 12 Bovendien, ze is werkelijk mijn zuster: ze is de dochter van mijn vader. Ze is alleen niet de dochter van mijn moeder, en zo kon ze mijn vrouw worden. 13 Toen God mij ver van mijn verwanten liet rondzwerven, zei ik dan ook tegen haar: “Bewijs me dat ik op je kan rekenen en zeg overal waar we komen dat ik je broer ben.”’”
Abimelech, koning van Gerar, geeft Sara terug aan Abraham; schilderij van Elias van Nijmegen (1667–1755), Museum Rotterdam
“14 Toen schonk Abimelech schapen en geiten, runderen, slaven en slavinnen aan Abraham, en ook gaf hij hem zijn vrouw Sara terug. 15 ‘Mijn land ligt voor u open, ‘zei hij, ‘u kunt gaan wonen waar u maar wilt.’ 16 En tegen Sara zei hij: ‘Ik geef uw broer duizend sjekel zilver, in de hoop dat allen in uw omgeving dan bereid zullen zijn de ogen te sluiten voor wat u is overkomen; uw eer blijft volledig bewaard.’ 17 Toen bad Abraham tot God, en God genas Abimelech en zijn vrouw en bijvrouwen, zodat ze weer kinderen konden krijgen; 18 Jehovah had namelijk bij alle vrouwen in Abimelechs paleis de moederschoot gesloten om wat er gebeurd was met Abrahams vrouw Sara.” (Genesis 20:1-18 NBV)
Zijn Gods beloften aan Isaak gebaseerd op Isaaks gehoorzaamheid? Op Abrahams geloof? Of is het gewoonweg het initiatief van God?
Bedenk:
Isaak vertrouwde God door niet naar Egypte te gaan (v 6) terwijl onder gelijkaardige omstandigheden Abraham God vertrouwde om naar Egypte te gaan (Genesis 12:10)
Wat deed Isaak hier dat, in tegenstelling tot Abraham, laat blijken dat hij vertrouwen miste in God.
Hoe verklaar je dit terugkerende patroon van zonde:
Wordt zonde erfelijk doorgegeven?
Zijn zondige neigingen aangeleerd?
Zijn zondige gewoonten moeilijk te doorbreken?
Is zelfbehoud een basisinstinct?
Anders?
Eerst had Isaak in Gerar gezegd dat Rebekka zijn zuster was omdat hij bang was dat ze hem zouden doden als hij ervoor zou uitkomen dat ze zijn vrouw was. Hij woonde er al vrij lang, toen Abimelech, de koning van de Filistijnen, eens vanuit zijn venster zag dat Isaak aan het vrijen was met Rebekka. Toen Isaak Abimelech vertelde dat hij bang was dat het hem zijn leven zou kosten, liet Abimelech weten dat het weinig had gescheeld of iemand uit zijn volk met zijn vrouw had geslapen en dat zij door zijn toedoen zouden schuldig geweest zijn!’ Toen vaardigde Abimelech een bevel uit voor het hele volk, waarin stond dat niemand Isaak of Rebekkah iets mocht aandoen.
“10 Maar Abimelech zei: ‘Wat hebt u ons aangedaan! Er had nu gemakkelijk iemand van mijn volk met uw vrouw kunnen slapen, en dan zouden wij door uw toedoen schuldig zijn geweest.’ 11 Daarop waarschuwde hij het hele volk: ‘Wie deze man of zijn vrouw met ook maar één vinger aanraakt, zal ter dood gebracht worden.’” (Genesis 26:10-11 NBV)
Jehovah gaf Isaak voorspoed, want toen hij in dat land gezaaid had, kreeg hij nog hetzelfde jaar een honderdvoudige oogst. Hij werd steeds rijker en werd een vermogend man, met vele kudden schapen, geiten en koeien en zoveel knechten, dat de Filistijnen jaloers op hem werden. Ze gooiden daarom alle putten die de knechten van zijn vader Abraham nog gegraven hadden, dicht met zand. In dit dorre land was het zwaar werk om een put te vinden en te graven, dus was hun daad niet zo onschuldig. Putten waren zeer belangrijk en zeer gewaardeerd, alsook beschermd. Mits putten met zoet water van levensbelang waren, kwam dit soort geschillen over het zoetwater in een put regelmatig voor.
Omdat Isaak veel machtiger geworden was dan zij, verzocht Abimelech Isaak te vertrekken en sloeg deze zijn tenten op in het dal van Gerar. Daar bleef hij enige tijd wonen. Hij haalde het zand weer uit de putten die Abrahams knechten gegraven hadden en die de Filistijnen na de dood van Abraham ook al dichtgegooid hadden. Hij gaf deze putten dezelfde namen als zijn vader ze gegeven had.
Toen de knechten van Isaak in het dal een nieuwe put groeven, vonden ze helder water. Maar de herders van Gerar maakten er aanspraak op, ze zeiden tegen de herders van Isaak dat het water van hen was.
“19 Ook Isaaks knechten gingen in het dal aan het graven en zij troffen er een bron met helder water aan. 20 Maar de herders uit Gerar maakten ruzie met Isaaks herders. ‘Dat water is van ons, ‘zeiden ze. Omdat hij daarover onenigheid met hen had gekregen, noemde hij die bron Esek. 21 Toen groeven ze een andere put en ook daarover kregen ze ruzie; hij noemde hem daarom Sitna. 22 Daarna trok hij verder, en weer groef hij een put. Hierover ontstond geen onenigheid. Hij noemde hem Rechobot, ‘want, ‘zei hij, ‘nu heeft Jehovah ons ruimte gegeven in dit land en kunnen wij ons uitbreiden.’” (Genesis 26:19-22 NBV)
De put Sitna beduit op ‘tegenstand’ en is verwant aan de Hebreeuwse naam voor ‘tegenstander’ of ‘satan’.
Overweeg (vv. 17–22): Hoe trek je de grens tussen vrede stichten en een standpunt innemen?
Met de put Rechobot: Ruimte, gaf Jehovah hen voldoende ruimte zodat in dat land zijn nakomelingen konden komen te wonen.
Toen hij verder reisde naar Berseba, verscheen Jehovah hem diezelfde nacht en vertelde hem dat Hij hem zou helpen.
“23 Van daar trok hij naar Berseba. 24 ‘s Nachts verscheen Jehovah aan hem en zei: ‘Ik ben de God van je vader Abraham. Wees niet bang want ik sta je ter zijde, en ik zal je zegenen en je veel nakomelingen geven omwille van mijn dienaar Abraham.’ 25 Toen bouwde hij op die plaats een altaar, riep er de naam van Jehovah aan en sloeg er zijn tenten op; zijn knechten begonnen daar een put te graven.” (Genesis 26:23-25 NBV)
Abimelech en zijn volk hadden kunnen zien dat Jehovah Isaak en zijn gevolg hielp. Abimelech en Isaak kwamen dan overeen om een plechtige eed af te leggen.
“28 Ze antwoordden: ‘Het is voor ons duidelijk dat Jehovah ter zijde staat. Daarom leek het ons goed met u een verdrag te sluiten en dit met een plechtige eed te bekrachtigen. 29 Laten we afspreken dat u ons geen kwaad zult doen, zoals wij van onze kant u geen haar hebben gekrenkt en u alleen maar goed hebben behandeld en u in vrede hebben laten gaan. De zegen van Jehovah rust immers op u.’ 30 Toen maakte Isaak een maaltijd voor hen klaar, en samen aten en dronken ze. 31 De volgende morgen vroeg zwoeren ze elkaar een eed. Daarna deed Isaak hun uitgeleide, en ze gingen in vrede uiteen.” (Genesis 26:28-31 NBV)
Diezelfde dag nog vertelden de knechten van Isaak hem dat ze bij het graven van de put op water gestuit waren. Isaak noemde die put Seba: Eed. Daarom heet die stad tot op de dag van vandaag Berseba: Put van de eed.”
In onze voorgaande hoofdstukken zagen we dat Abraham alles wat hij bezat aan zijn zoon Isaak had gegeven en ervoor zorgde dat hij een vrouw uit zijn eigen stam kreeg, zodat hij geen vrouw uit de Kanaänieten zou hebben die valse goden aanbaden. Rebekka kwam van ver om met Isaak te trouwen.
Vandaag bekijken we de twee jongens, een tweeling, die zijn geboren uit Isaac en Rebekka, van dichterbij. Voordat deze jongens werden geboren, had God gezegd dat de oudste de jongere zou dienen. Een groot deel van de problemen die Isaak overkwam, kwam doordat hij probeerde Gods besluit of doel te veranderen. Omdat ze een tweeling waren, zou je denken dat ze qua manier van doen en uiterlijk erg op elkaar leken, maar dit was niet waar. Esau, de oudste, was een zorgeloos, gezond buitenmens die van jagen hield. Jakob was stil, maar toch een intrigant, en hield schapen. Isaak, hun vader, hield van Esau, maar Rebekka hield van Jakob.
Het was de gewoonte dat de oudste zoon bij zijn overlijden altijd de zegen van de vader ontving en daarom het geboorterecht bezat. Esau, die de oudste was, had dit geboorterecht. Jakob wilde heel graag het geboorterecht hebben, want hij wilde dat de beloften aan hem werden hernieuwd.
Toen de jongens ouder werden, was Esau op jacht geweest in de velden en kwam erg hongerig en moe terug. Hij vroeg zijn broer om wat soep te eten. Jacob vertelde Esau dat hij hem zijn portie zou geven als Esau hem zijn geboorterecht voor de soep zou verkopen. Esau wist dat als hij Jakob het geboorterecht verkocht, Jakob de grootste zegen van hun vader zou krijgen.
Esau had zo’n honger, en omdat deze beloften hem niet aanspraken, verkocht hij zijn geboorterecht aan hem voor een beetje eten.
Dit plan van Jakob om het geboorterecht te verkrijgen toonde aan dat Jakob niet genoeg geloof in God had om te wachten tot God hem het geboorterecht zou geven. Maar het toonde wel aan dat Jakob het geboorterecht waardeerde en de zegeningen van God meer waardeerde dan Esau.
Later riep Isaak Esau en zei hem dat hij voor hem op hertenvlees moest gaan jagen. Isaak dacht dat hij spoedig zou sterven, en hij wilde Esau de grootste zegen geven. Maar Isaak had moeten bedenken dat God had gezegd dat Jakob de grootste zegen zou ontvangen in plaats van Esau. Rebekka hoorde Isaak echter met Esau praten en ze zei tegen Jakob dat hij zich als Esau moest kleden en de zegen moest krijgen in plaats van Esau. Dit deed Jakob en nam vlees mee zodat zijn vader het kon eten.
Zijn vader was oud en bijna blind, maar hij vroeg of hij Esau was. Jakob zei dat hij Esau was en Isaak gaf hem zijn zegen. (Genesis 27:28-29) Dit weten we dat het niet juist was voor Jakob en Rebekka om te doen. Ze wisten allebei dat Jakob de zegen zou ontvangen, omdat God dat had gezegd. Maar zij hadden niet genoeg geloof in God. Zij hadden moeten wachten tot God zijn plannen zou uitvoeren, maar zij waren niet zo trouw als Abraham was geweest, ook al waren Jakob en Rebekka goede mensen die God probeerden te dienen. Toch deden ze in deze kwestie niet goed.
Nadat Jakob Isaak had misleid of bedrogen, kwam Esau binnen met zijn offer aan zijn vader, en ze wisten toen allebei wat er was gebeurd. Esau huilde bitter, maar God had anders bepaald, en dit was de prijs die Esau moest betalen om Gods beloften zo lichtvaardig te aanvaarden bij het verkopen van zijn geboorterecht.
Esau was erg boos en besloot zijn broer te vermoorden nadat zijn vader stierf. Dit was inderdaad een zeer slechte gedachte. Rebekka kwam hierachter en vroeg Isaak om Jakob naar haar broer Laban te sturen om een vrouw te zoeken, en dus vertrok Jakob.
Vervolgens zullen we leren hoe Jakob zijn huis verlaat en Rebekka hem nooit meer ziet. Misschien was dit Rebekka’s straf voor haar aandeel in het bedriegen van Isaak.
Wanneer de beloften aan Abraham, Isaak en Jakob eindelijk zijn vervuld, zullen degenen die waardig worden bevonden een groot geschenk van God ontvangen, zelfs onsterfelijkheid, of oneindig leven. Als bewijs hiervan lezen we in Romeinen 6:23,
« Want het loon van de zonde is de dood; maar de gave van God is het eeuwige leven door Jezus Christus, onze heer. »
God weet wat het beste voor ons is. Als Hij ons niet voor onrecht zou straffen, zouden we het misschien opnieuw vergeten en meer onrecht doen.
Vragen:
Hoe heten de tweelingjongens van Isaak en Rebekka?
Wie zei God dat hij de grootste zegeningen zou ontvangen?
God beloofde dat de jongste zoon van Isaak het geboorterecht zou ontvangen. Hoe heette hij?
Waarom denk je dat God Jakob koos in plaats van Esau voor de zegen?
Wat vond hij leuk om uit te gaan toen Esau opgroeide?
Waarvoor verkocht Esau zijn geboorterecht aan Jacob?
Waarom waardeerde Jakob het geboorterecht?
Was het juist dat Jakob op deze manier het geboorterecht kreeg?
Hebben Rebekka en Jakob er goed aan gedaan om Isaak te misleiden?
Kanisa la Christadelphian huko Anderlecht 